moniek joro schrijft moniek (*naam, gestorven zusje) joro(*ouders)

  Carpe diem - zonnestorm - Laat de dag jou kussen hij wenst niets liever dan gelukkige mensen Klim op zijn rug geef hem iets terug Enkel donkere krachten trachten te verduisteren wat de stilte openbaart er niet naar luisteren Deze nacht wacht op een grote zonnestorm Misschien ziet hij echt het zwevende noorderlicht in een wakkere droom die zijn horizon verlegt Laat de nacht jou kussen en de vrieskou wijkt ©De Kimpe Marleen     30-10-2023 Morgen schrijf ik op tweelingblog: https://verhalendichtikgraag.blogspot.com/

Waarom de kapster zo een venijnige knip aan mijn haren achteraan moest geven is me nog een raadsel.  Het is geen ramp, er zijn ergere dingen in dit leven. Maar het is toch dikwijls zo, dat een druppende kraan meer irriteert dan wat anders.  Enfin, ik heb weer een lesje  van - steeds op je hoede zijn - bijgeleerd.  Het zoveelste in de rij. Ervaar ook, nu ik toch aan het filosoferen ben,  dat het voor sommige mensen beter voelt, als ze medelijden kunnen hebben, dan dat ze je benijden kunnen wanneer het schijnbaar goed met je gaat. Maar elke dag heeft genoeg aan zijn eigen leed. Weet dat dit voor iedereen telt. Voor jou en voor mij. Vroeger waren gepensioneerden oud. Vandaag weten we, dat het ondanks de kwalen die de leeftijd meebrengt alsook de aangeborene, dat het aan te raden is dat ziel, geest en lichaam in rotatie blijven met elkaar.  “Als ik het kan kussen, kan ik misschien slapen.” Wat ons ook overkomt, dit Bond-zonder- Naampje ruggensteunt mij. Jou oo...

Mislukt Knip zei de kapster knip En in een wip vlogen lange lokken naar het noordelijk halfrond Ze stond met haar mond vol tanden En had niets anders in handen dan verbijstering © De Kimpe Marleen 28-11-2023

De donkere regendagen schijnen weer voorbij te zijn. Het is als de dennenboom willen versieren voor kerst en de lichtjes niet kunnen vinden. Tot ze onderaan in de opbergdoos tevoorschijn komen. Je ze wonder boven wonder toch nog kunt hangen en dit een glimlach tovert op je gezicht. Als hier geen pluk-de-dag gedicht op volgt weet ik het niet. Alleen mag ik ondertussen niet vergeten te leven. © De Kimpe Marleen 28-11-2023

 Eelt op de ziel In mij roept het oker struikgewas  beelden op van bloeiende brem in de lieflijke maand mei Maar daarnaast zet die oeverloze waterplas me snel weer op mijn plaats haast hij zich om als het ware  stoeiend mijn te zonnige  gedachten te verdrinken Ik laat ze gewillig zinken tot donker en licht samenvloeien  en kijk dan geboeid toe naar de moraal van dit verhaal Er is meer dan wat we zien blijven hopen op een wederzien van mensen en wensen in natura. ©De Kimpe Marleen 22 november 2023 geschreven        https://moniekjoroschrijft.blogspot.com/

  De onbewerkte foto gisteren op tweelingblog Hemelschilder met tevens al mijn blogs. Mijn bedstee droomt overdag Wanneer het licht  spelen mag op haar contouren Als ik even langskom en gluur Geniet ik steels van haar visioen op de opgewarmde muur Durf ik me  nauwelijks verroeren Denk ik reeds aan de toekomstige nacht Waar haar geduld - hopelijk - bloemrijk op mij wacht (c) De Kimpe Marleen Geschreven op 26-11- 2023 https://moniekjoroschrijft.blogspot.com/

  Echt Op ontdekking wat er in je zit en wat er dan uitkomt zou dat men kunst kunnen noemen voor hem die goed ziet ik weet het niet goed of slecht als het maar  echt is. © De Kimpe Marleen 25-11-2023    https://moniekjoroschrijft.blogspot.com/

  Doornroosjes Twee overlevenden van wat ooit was een sprookjestuin Doornroosjes te broos om te spreken De stilte te breken want ze zijn Monddood gemaakt © De Kimpe Marleen 24 nov-11-2023

  Beetje boos op mezelf, omdat ik gisteren de spraakmakende regenboog boven het voetbalveld had gemist. Het toch nog gewaagd in het pikdonker een ommetje te maken. Maar was niet alleen. Boven me scheen, waar deze ochtend de zon in volle glorie walst, Janneke Maan met zijn hemdeke aan. Neen, het was meer dan dat, lees maar: Het regenboogoog  OOG in OOG met de maan de aura van dit hemellichaam zuigt me binnen brengt me in hypnose Een lichtkrans danst de laan in en uit Bedwelmd door schaduwpoeder brengt haar iris me naar het regenboogoog daar vlak boven me als een hoeder mij volgend (c) De Kimpe Marleen 22-11-2023

Doodzwijgen Moeder natuur oogt stil vandaag zwijgt iets dood wat verzwijgt hij misschien de ziekte van deze tijd de onverschilligheid het doodzwijgen. © De Kimpe Marleen geschreven op 22 nov 2023    

Vrijheid is duur Een schriele mug op het winters raam in plaats van ze dood te meppen jaag ik ze in de vrije hopelijk is ze blij met mijn eerste goede daad vanmorgen. © De Kimpe Marleen 20 november 2023 geschreven

  Wolven Meehuilen met de wolven van het bos. Ik kan het niet. Het is mij niet gegeven. Om in het leven vooruit te komen, moet men dit kunnen. Zo een heel klein beetje - ga nu een lelijk woord gebruiken  - schijnheilig zijn. Steeds liggen er op de loer om met de bezem op de kop te slaan, wanneer iemand zijn boekje te buiten gaat. Blijft het voortduren tot er een ander slachtoffer op de proppen komt. De kranten moeten volstaan. Mag ik overal het mijne van denken … Zwijgen is bidden. Wie is de volgende? @marleen 19 november 2023 Aansluitende gedichten op https://verhalendichtikgraag.blogspot.com/

 Reynaert de v os Dan kom je hem tegen, Reynaert de vos, of toch alleszins een dubbelganger. Oogcontact. Niet verder durven gaan. Hij heeft mijn wandelparcours ontdekt. Ofwel ik dat van hem. Dan floept hij weg in een schicht. Juist zijn dikke herfststaart bevestigt dat ik niet dagdroom. Maar we weten allemaal al lang, dat er hier een vossenfamilie schuilt. Het kan er natuurlijk maar eentje zijn en dat we met zijn allen telkens dezelfde zien. En nee, dat kan bijna niet. Dan moet hij wel van een heel eind verder wegtrekken naar hier. Gewoon voor zijn plezier. Alhoewel … hier huizen veel konijntjes. De berg kreupelhout passerend, hoor ik daar van alles in.  Ben benieuwd wat ze daarin gaan vinden, wanneer de aanleg van het grootse recreatieoord met het beloofde luxueuze zwembad, zich in volle glorie verderzet. Menige woudreuzen sneuvelden reeds. De  trieste historie van dit  slagveld is terug te vinden op https://verhalendichtikgraag . blogspot. com/ Waar ik thans o...

Lavendelland   Neen, in kasten rommelen en ze weer netjes leggen, ervaar ik niet als straf. Het ontspant me,  ik kom zo van die dingen tegen uit de jaren stillekes. Zo ook het Avon-schoentje.  Het werd het mijne na een thuisverkoop van dat cosmeticamerk. Je weet wel, men kan het niet laten van iets te kopen. (Wist trouwens niet dat dit merk nog bestond, kwam het nog tegen bij het googelen) Tussen de berg linnen lag het er nog, zoals altijd geurend te slapen. Geen Doornroosje, maar Assepoester met slechts één schoen. Ja, in dat laatste kan ik me wel vinden met mijn kikkerprinsen de voorbije, lange, hete zomer. En lekker ruiken dat het doet! Nog altijd, een halve eeuw na aankoop. Lavendelland.  Ik vind trouwens ook, dat onze batterijen daar een goed voorbeeld aan kunnen nemen. Een kaars brandt soms langer.  Maar ik wijk af, het begon met geen straf. Aanvullend gedicht op https://verhalendichtikgraag.blogspot . com/ Een suggestie voor een eindejaarscadeau … probeer...

Dubbele regenboog Ik had hem eerst niet gezien. Een dubbele regenboog!!! P as nu viel hij als een stofje in mijn oog en  ik maar wrijven. N iet kunnen geloven dat dit fenomeen hierboven verscheen. I k had hem alleen niet gezien. H em niet tot mij genomen. Zodoende verdien ik hem NATUURlijk ook vandaag niet. (... en wil hij niet op een overgebrachte foto, wat ik heel jammer vind) ©De Kimpe Marleen    Op https://verhalendichtikgraag.blogspot.com/ de regenboog van gisteren.

Als de hemel huilt Vannacht huilde de hemel tranen met tuiten. Maar ik beluister graag het regenlied, dat zo ernstig op de luiken tikt. Het brengt me steevast terug naar mijn kindertijd. Naar hoor de wind waait door de bomen. Zal Sinterklaas wel komen. En we in onze fantasie stappen hoorden op het dak. Er aan de deur geklopt werd. Eerst zacht, dan hard. Die zwarte handschoen door de achterdeur met rozig strooigoed, olijk zaaiend op moeders juist gepoetste keukenvloer. De deur die met een knal dichtklapte. Open kindermonden. Ja, daaraan doet het rikkegetik me denken in deze gure novembermaand. Al sprinten mijn gedachten kilometers te ver in de tijd. In de loop van de dag een realistischer hemelgedicht op https://verhalendichtikgraag.blogspot.com/   @marleen

  Schilderen Zelfs miezerige dagen laten zich plukken. Misschien nog meer dan andere,omdat ze een beetje treuren. Elke dag wil anders zijn. Al lijkt het niet zo. Maar in de praktijk komt het uit.  Vandaag ben ik ouder dan gisteren maar jonger dan morgen. Aan dat “jonger” hou ik me vast. Het woordje beschildert de levenslust,die ik juist nodig heb om de stoute schoenen aan te trekken en te starten met wat moet. Toeval of niet, Klara schildert letterlijk muzikaal mee vanmorgen  … ik ga de app installeren. Hij is het waard. @marleen Bijpassend gedicht op https://verhalendichtikgraag.blogspot.com/ Welkom*  

  Moniek Joro schrijft HET BEGIN Hoe begin je een blog, denk ik. Eens geen gedichten, maar regel na regel schrift. Te beginnen met het begin, de titel. De naam Moniek Joro gebruikte ik als kind, toen ik de zaligheid ontdekte van zomaar wat te pennen, tot in de tafelschuif van grootmoe toe. Maar nu verval ik weer in een gedicht. Is "verval" een goed woord. Zal het moeten opzoeken ... elke dag leer ik bij. Opdracht: over dit woord nadenken er een gedicht mee in elkaar futselen op https://verhalendichtikgraag.blogspot.com / Wie weet wat komt eruit. @marleen

Samenspel met tweelingblog (link zie profiel) Welkom in het Gedichtenbos, want ... In het gedichtenbos komen de beelden los wij plakken er lettertjes op het houdt nooit op. (c)   De Kimpe Marleen        begin https://moniekjoroschrijft.blogspot.com/ november 2023